| ole's profile("v") The place f 'o' r ...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
September 12 ตื่น :: wake up "ตื่นจากความฝันอันงดงามที่ผ่านมา ลืมตามองหาความเป็นจริงอยู่ข้างหน้า มันอาจเป็นทุกข์ที่ยากเกินจินตนา"
ลืมตาตอนเช้าหลังวันรับปริญญา
เหมือนเพิ่งตื่นจากความฝัน
ฝันที่แสนดี
ความฝันที่มีแต่รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และความสุข
ไม่อยากตื่นเลย
ไม่อยากตื่นมาเผชิญกับโลกแห่งความเป็นจริงอันโหดร้าย
โลกแห่งความมืดมน
"โลกแห่งการทำงาน (ในสิ่งที่ไม่ได้รัก)"
"งาน" คืออะไร
"งาน" ทำเพื่ออะไร
เกือบ 2 เดือน ในสถานที่แห่งนี้
ความอดทน ถูกแทนที่ด้วย ความเหนื่อยล้า
ความสนุก กลายเป็น น้ำตา
อาการอยากมาทำงาน หายไปตั้งแต่อาทิตย์แรกของการทำงาน
แล้วฉันยังอยู่เพื่ออะไร
............
ไม่มีคำตอบ
ได้แต่คิดว่าสักวันจะดีขึ้น
จะอยากทำงานมากขึ้น
จะรู้สึกดีขึ้น
ตรงกันข้าม
ทุกอย่างที่คิดไว้กลับเลวร้ายลงไปเรื่อยๆ
จนเกินที่จะทนได้
ขอเวลาสักพัก
ขอเวลาให้คนเดิมได้กลับมาสู่สภาวะที่เคยเป็น
ขอเวลาพักฟื้นสักนิด
แล้วจะกลับมาสดใสอีกครั้ง
สัญญา
- การได้ทำในสิ่งที่ตัวเองรัก ไม่ว่ามันจะหนักขนาดไหน เราก็จะไม่รู้สึกเหนื่อย -
September 11 Once in My Life -- The Happiest Timeวันเวลาแห่งความสุขผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว 4 ปีกับชีวิตในรั้วเหลืองแดง ภาพแม่โดม พ่อปรีดี ยังตราตรึงอยู่ในสมองและ 2 ตา
อย่างที่พี่หลายคนได้พูดไว้ "4ปี มันเร็วมาก ไขว่คว้าสิ่งต่างๆเอาไว้เยอะๆ" ถึงตอนนี้บอกได้เลยว่าแทบไม่อยากจะเชื่อว่าเรียนจบ พร้อมกับรับปริญญาแล้ว
6 กันยายน 2550
เมื่อวันรับปริญญามาถึง
ในที่สุดวันที่รอคอยมานานก้อมาถึง
วันแห่งความสุข
วันที่ได้ทำให้พ่อกับแม่ภูมิใจ (คิดเอาเองรึป่าวหว่า)
วันที่ทุกคนมีแต่รอยยิ้ม
วันแห่งความทรงจำ "วันรับปริญญา"
ไม่ว่าจะผ่านไปอีกสักกี่ปี วันนี้ก้อคงจะอยู่ในความทรงจำตลอดไป ภาพแห่งความสุขของทุกคนรอบตัว ไม่ใช่แค่ครอบครัวเรา แต่มันหมายความถึงทุกคนที่มาอยู่รวมกัน ณ สถานที่แห่งประวัติศาสตร์แห่งนี้ ที่ที่มีชื่อว่า "มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์"
ไม่อยากจะเชื่อว่าหลังจากวันซ้อมใหญ่และวันรับจริงผ่านไป จะไม่รู้สึกเหนื่อยเลย มีแต่ความสุข สนุกสนาน และความรู้สึกอยากถ่ายรูปอีก มันเหมือนยังไม่จุใจยังไงไม่รู้ พลาดสิ่งที่อยากถ่ายและต้องถ่ายไปหลายอย่าง ทั้งเพื่อนๆ น้องๆ และอื่นๆอีกมากมาย
และแล้วก้อค้นพบว่าหลังจากงานรับปริญญาผ่านไป ห้องก้อแคบลง เนื่องจากมีของขวัญมากมายจากหลายคน ขอบคุณด้วยนะสำหรับของทุกชิ้น ตุ๊กตาทุกตัว ดอกไม้ทุกช่อ การ์ดทุกใบ และความรู้สึกดีๆที่ทุกคนเอามาให้ แค่มาถ่ายรูปด้วยกันก้อดีใจแล้ว
ขอบคุณกันที่สุด
- เพื่อนๆห้อง 13 => เล้ง บุ๋ม อุ้ม แบงค์ โบ ทราย บัณฑิตแม็ก รวมทั้ง น.แนน ที่วันซ้อมใหญ่อุตส่าห์อยู่รอถ่ายรูปด้วยกัน รวมทั้งขอแสดงความยินดีกับ
บัณฑิตใหม่ทั้ง 17 คนด้วยนะ
- เดช สำหรับตุ๊กตาน้องหมีขนฟู
- ญาติๆทั้งหลาย (จะเอ่ยนามกันหมดมั้ยนี่) นั่นแหละ ขอบคุณทุกคนค่ะ พี่เนสขอบคุณมากสำหรับป้ายอันนั้น ถือเป็น Props อย่างดีเลยทีเดียว
ไม่คิดว่าจะมีคนซื้อให้นะเนี่ย พี่อุ๊ด้วยดอกไม้สวยมาก แต่ช่อยาวไปหน่อยนะ สงสัยจะลืมว่าน้องสาวตัวสู๊ง...สูง อิอิ
- เจี๊ยบ ขอบคุณสำหรับข่อดอกไม้แสนสวย จะเก็บไว้อย่างดี ขอบคุณไปถึงพ่อกะแม่แกด้วย
- "สาวโฉด" ขอบคุณสำหรับมิตรภาพ และความรู้สึกดีๆที่มีให้กันตลอดมาและตลอดไป
- พิมพ์ ขอบคุณอย่างมาก กับระยะเวลา 10 กว่าปีที่เป็นเพื่อนกันมา ถ้าแกไม่มาคงลำบาก ปีหน้าจะไปเป็นเบ๊ให้เลย สัญญา!!!
- นายแบงค์ น้องชายสุดที่รัก ขอบพระคุณอย่างสูงสำหรับตุ๊กตาควายน้อยเขายาวเหหยียด ปีหน้าระวังตัวให้ดีล่ะกัน
- น้องสาวชาววิดวะ => น้องปิ่น น้องทราย และน้องเจ ขอบคุณนะจ๊ะที่เอาของมาให้ เสียดายที่เราไม่ได้ถ่ายรูปด้วยกัน แต่ของถูกใจ น่ารักมาก
เหมาะกับพี่ที่สุด อิอิ (แต่ถ้ามีมงกุฎด้วยนี่จะโอสุดๆ 555+)
- เจ๊แอน กะเจ๊บ๊วย ขอบคุณสำหรับคำแนะนำดีๆตลอดเวลา และน้องหมูชมพูสะดือจุ่นนะคะ
- พี่ตั้ม พี่ตากล้องสุด alert ทุกคนฝากชมความ active เพื่อนๆฝากมอบตำแหน่งนี้ให้ค่ะ (คุ้มเนอะ ใช้จนเกรงใจ นี่เกรงใจแล้วนะ อิอิ)
 - พ่อกะแม่ สำหรับการอดทนรอลูกสาวตั้งแต่เช้าจนมืด ขอบคุณที่สุดค่ะ
- สุดท้ายขอบคุณตัวเองสำหรับความพยายามตลอด 4 ปีที่ผ่านมา ทำได้แล้วจ้า!!!
ขอบคุณรั้วเหลืองแดง และ คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน สำหรับสิ่งดีๆ ประสบการณ์อันล้ำค่าที่ไม่สามารถหาได้จากที่ไหน
"ฉันรักธรรมศาสตร์ เพราะธรรมศาสตร์สอนให้ฉันรักประชาชน"
"เมื่อเธอมาเธอก้าวอย่างมั่นใจ เมื่อเธอไปหัวใจยังผูกพัน"
ลาแล้วโดม
|
|
|
+The+place+f+'o'+r+U+%26+Me+(%22v%22)%3a+September%2c+2007&referrer=){kind=small}
