| ole's profile("v") The place f 'o' r ...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
November 22 เอาอีกแล้ว... เบื่อ ...
... เซ็ง ...
เกลียดชีวิตในขณะนี้
ชั้นกำลังทำอะไรอยู่
พอซะทีเหอะ
เลิกได้แล้ว
หรือยังไง ???
ชั้นต้องทนอีกหรอ
ความอดทนของคนเรามันก้อมีจุดสิ้นสุดนะ
จุดยืน ความฝันของชั้นหายไปไหน
ปีกของชั้นมันค่อยๆจางหายไป
ความฝัน และปลายทางดูริบหรี่ลงเรื่อยๆ
เพื่ออะไร ???
อนาคตของใครกันแน่
กำลังทำอะไรเพื่อใครอยู่
จะผิดมั้ยถ้าอยากทำเพื่อตัวเองบ้าง
ชั้นไม่ได้เกิดมาเป็นขี้ข้าใครนะ
ความฝัน ???
หมดแรง
เหนื่อย
ไม่มีแรงฝันอะไรต่อ
ไม่มีกำลังจะสู้กับอะไรอีกแล้ว
หมดแล้วจิงๆ
ขอเวลา ???
สักวัน
ปีกของชั้นคงจะกลับมาใหม่อีกครั้ง
แม้ไม่รู้ว่าวันนั้นมันจะมาถึงเมื่อไหร่
... เลิก ...
... จบ ...
... ลาก่อน ... November 09 When i'm sickเรียน.... ผู้ที่ได้เข้ามาอ่านทุกท่าน
หลังจากที่น้องออมและเพื่อน+พี่ๆในออฟฟิศส่วนหนึ่งได้ไปดื่ม&แดนซ์กันมาเมื่อเสาร์ที่ผ่านมา บัดนี้น้องออมได้เกิดอาการป่วยอย่างรุนแรง ถึงขั้น "คออักเสบ"
ไม่แน่ใจว่ามันจะเกิดจากเหตุนี้อ่ะป่าว แต่ทางบ้านมิได้ทราบเรื่องว่าคืนนั้นลูกสาวไปเที่ยวอย่างเมามันส์ขนาดไหน (อิอิ) ถ้ารู้คงเปลี่ยนจากการสงสารเป็นสมเพศ 555+
ทั้งนี้ น้องออมหวังว่าอาการนี้จะดีขึ้นในไม่ช้า ในเร็ววัน ในเร็วๆนี้เถิด สาธุ!!!!
จึงเรียนมาเพื่อทราบ
ขอบพระคุณค่ะ
น้องออม (ผู้ป่วยอยู่ในขณะนี้) October 22 อารมณ์พาไปเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเมื่อสัปดาห์ก่อน
สืบเนื่องจากความอยากของตัวเอง
เลยทำให้เกิดเรื่องราวนี้ขึ้น
..... อยากดูหนัง .....
ตั้งแต่เย็นวันศุกร์
เช็ครอบมันทั้งวัน
ตั้งใจว่าเลิกงานแล้วจะรีบไปดู
สุดท้ายก้ออด
ในที่สุดก้อไปดูวันเสาร์ หลังจากไปทำงาน(เฮ้อ!!)
"Body ศพ 19"
คือเรื่องที่อยากดู
ดูคนเดียว - มั่นไปป่ะ
แต่หนังโอเคนะ หนุกดี ชอบๆ
หลังจากนั้นความโง่ก้อบังเกิด
รู้อยู่แล้วว่ามันมี Movie Passport ขาย
แต่ตอนแรกไม่ได้ไปถามรายละเอียดเพราะหนังจะเข้าแล้ว
ดูเสร็จเลยเข้าไปถาม
ยังไงไม่รู้เสียตังไป 690.-
ซื้อแบบเดือนมา
ทั้งๆที่มาปาเข้าไปจะครึ่งเดือนแล้ว
แต่ด้วยความบ้าที่อยากดูหลายเรื่อง
และอารมณ์ที่พีคสุดๆ เลยไม่ได้มีการยั้งใจไว้เลย
สุดท้าย...เสียเงินฟรีไป 120
ยังไม่ใช่แค่นั้น
กลับมาบ้านได้คุยกับทิม มีประโยคนึงที่แทงใจมาก
"แล้วแกจะมีเวลาไปดูหรอ"
อ่ะถูก!!!
เพิ่งจะคิดได้ว่า "แล้วชั้นจะเอาเวลาที่ไหนไปดู"
งานก้อเลิกไม่เป็นเวลา
ซึ่งจนบัดนี้เหลือเวลาอีกอาทิตย์กว่าๆจะหมดเดือน
แต่ยังไม่ได้ดูหนังสักเรื่องเลย
เซ็งจิต เงินก้อมิใช่น้อย
เฮ้อ....
สุดท้ายนี้ ใครเข้ามาอ่านก้อสามารถมาประนามการกระทำที่แสนโง่และบ้านี่ได้นะคะ ไม่ว่ากัน
ก้อไม่รู้ว่าจะเรียกว่า "โง่หรือบ้า" ดี
October 15 Again & Againกลับมาอีกครั้งกับความรู้สึกเดิมๆ
อยู่ดีๆก้อนึกถึงเพลงนี้ขึ้นมา
"อดทนเวลาที่ฝนพรำ อย่างน้อยก้อทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง
เมื่อวันเวลาที่ฝนจาง ฟ้าก็คงสว่างและทำให้เราได้เข้าใจ ว่ามันคุ้มค่าแค่ไหนที่เฝ้ารอ"
จิงหรอที่หลังฝนตกแล้วฟ้าจะสดใส
จะมีมั้ยที่วันนั้นจะมาถึง
ต้องรอกันอีกนานแค่ไหนกันล่ะนี่
............
ทุกอย่างรอบตัวมักจะมี 2 ด้านอยู่เสมอ
เหรียญยังมี 2 ด้าน
มันก็คงจะเหมือนกับความรู้สึกของคนที่มีทั้งด้านดีและด้านไม่ดี
ต่างกันเพียงแค่ความคิดมันไม่มีรูปทรง
ในเหตุการณ์แย่ๆมักจะมีเรื่องดีๆซ่อนอยู่ ถ้าคุณมองมันให้ดี
ก็เหมือนกับวันนี้
วันที่ตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าหน้าบ้านมีคลอง
"จะไปทำงานยังไง"
คำถามแรกที่เข้ามาในความคิด
ก่อนก้าวเท้าออกจากบ้าน ตั้งสติ+ทำใจอยู่นานมาก
สุดท้ายก้อต้องลุย
เดินอยู่ท่ามกลางสิ่งเลวร้ายได้สักพัก
สิ่งดีๆก้อเข้ามา
"ไปด้วยกันมั้ยคะ ขึ้นมาเลย"
คำพูดจากคนแปลกหน้าแต่เต็มไปด้วยความจริงใจที่คุ้นเคย
นี่หละมั้งที่คนชอบพูดกันว่า "คนไทยมีน้ำใจ"
แม้มันจะไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรมาก
แต่มันก้อเป็นเรื่องดีๆเรื่องนึงที่ทำให้วันนี้ยังรู้สึกว่าไม่ได้มีแต่เรื่องเเย่ๆ
ขอบคุณนะคะสำหรับความมีน้ำใจที่หยิบยื่นมาให้
September 12 ตื่น :: wake up "ตื่นจากความฝันอันงดงามที่ผ่านมา ลืมตามองหาความเป็นจริงอยู่ข้างหน้า มันอาจเป็นทุกข์ที่ยากเกินจินตนา"
ลืมตาตอนเช้าหลังวันรับปริญญา
เหมือนเพิ่งตื่นจากความฝัน
ฝันที่แสนดี
ความฝันที่มีแต่รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และความสุข
ไม่อยากตื่นเลย
ไม่อยากตื่นมาเผชิญกับโลกแห่งความเป็นจริงอันโหดร้าย
โลกแห่งความมืดมน
"โลกแห่งการทำงาน (ในสิ่งที่ไม่ได้รัก)"
"งาน" คืออะไร
"งาน" ทำเพื่ออะไร
เกือบ 2 เดือน ในสถานที่แห่งนี้
ความอดทน ถูกแทนที่ด้วย ความเหนื่อยล้า
ความสนุก กลายเป็น น้ำตา
อาการอยากมาทำงาน หายไปตั้งแต่อาทิตย์แรกของการทำงาน
แล้วฉันยังอยู่เพื่ออะไร
............
ไม่มีคำตอบ
ได้แต่คิดว่าสักวันจะดีขึ้น
จะอยากทำงานมากขึ้น
จะรู้สึกดีขึ้น
ตรงกันข้าม
ทุกอย่างที่คิดไว้กลับเลวร้ายลงไปเรื่อยๆ
จนเกินที่จะทนได้
ขอเวลาสักพัก
ขอเวลาให้คนเดิมได้กลับมาสู่สภาวะที่เคยเป็น
ขอเวลาพักฟื้นสักนิด
แล้วจะกลับมาสดใสอีกครั้ง
สัญญา
- การได้ทำในสิ่งที่ตัวเองรัก ไม่ว่ามันจะหนักขนาดไหน เราก็จะไม่รู้สึกเหนื่อย -
September 11 Once in My Life -- The Happiest Timeวันเวลาแห่งความสุขผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว 4 ปีกับชีวิตในรั้วเหลืองแดง ภาพแม่โดม พ่อปรีดี ยังตราตรึงอยู่ในสมองและ 2 ตา
อย่างที่พี่หลายคนได้พูดไว้ "4ปี มันเร็วมาก ไขว่คว้าสิ่งต่างๆเอาไว้เยอะๆ" ถึงตอนนี้บอกได้เลยว่าแทบไม่อยากจะเชื่อว่าเรียนจบ พร้อมกับรับปริญญาแล้ว
6 กันยายน 2550
เมื่อวันรับปริญญามาถึง
ในที่สุดวันที่รอคอยมานานก้อมาถึง
วันแห่งความสุข
วันที่ได้ทำให้พ่อกับแม่ภูมิใจ (คิดเอาเองรึป่าวหว่า)
วันที่ทุกคนมีแต่รอยยิ้ม
วันแห่งความทรงจำ "วันรับปริญญา"
ไม่ว่าจะผ่านไปอีกสักกี่ปี วันนี้ก้อคงจะอยู่ในความทรงจำตลอดไป ภาพแห่งความสุขของทุกคนรอบตัว ไม่ใช่แค่ครอบครัวเรา แต่มันหมายความถึงทุกคนที่มาอยู่รวมกัน ณ สถานที่แห่งประวัติศาสตร์แห่งนี้ ที่ที่มีชื่อว่า "มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์"
ไม่อยากจะเชื่อว่าหลังจากวันซ้อมใหญ่และวันรับจริงผ่านไป จะไม่รู้สึกเหนื่อยเลย มีแต่ความสุข สนุกสนาน และความรู้สึกอยากถ่ายรูปอีก มันเหมือนยังไม่จุใจยังไงไม่รู้ พลาดสิ่งที่อยากถ่ายและต้องถ่ายไปหลายอย่าง ทั้งเพื่อนๆ น้องๆ และอื่นๆอีกมากมาย
และแล้วก้อค้นพบว่าหลังจากงานรับปริญญาผ่านไป ห้องก้อแคบลง เนื่องจากมีของขวัญมากมายจากหลายคน ขอบคุณด้วยนะสำหรับของทุกชิ้น ตุ๊กตาทุกตัว ดอกไม้ทุกช่อ การ์ดทุกใบ และความรู้สึกดีๆที่ทุกคนเอามาให้ แค่มาถ่ายรูปด้วยกันก้อดีใจแล้ว
ขอบคุณกันที่สุด
- เพื่อนๆห้อง 13 => เล้ง บุ๋ม อุ้ม แบงค์ โบ ทราย บัณฑิตแม็ก รวมทั้ง น.แนน ที่วันซ้อมใหญ่อุตส่าห์อยู่รอถ่ายรูปด้วยกัน รวมทั้งขอแสดงความยินดีกับ
บัณฑิตใหม่ทั้ง 17 คนด้วยนะ
- เดช สำหรับตุ๊กตาน้องหมีขนฟู
- ญาติๆทั้งหลาย (จะเอ่ยนามกันหมดมั้ยนี่) นั่นแหละ ขอบคุณทุกคนค่ะ พี่เนสขอบคุณมากสำหรับป้ายอันนั้น ถือเป็น Props อย่างดีเลยทีเดียว
ไม่คิดว่าจะมีคนซื้อให้นะเนี่ย พี่อุ๊ด้วยดอกไม้สวยมาก แต่ช่อยาวไปหน่อยนะ สงสัยจะลืมว่าน้องสาวตัวสู๊ง...สูง อิอิ
- เจี๊ยบ ขอบคุณสำหรับข่อดอกไม้แสนสวย จะเก็บไว้อย่างดี ขอบคุณไปถึงพ่อกะแม่แกด้วย
- "สาวโฉด" ขอบคุณสำหรับมิตรภาพ และความรู้สึกดีๆที่มีให้กันตลอดมาและตลอดไป
- พิมพ์ ขอบคุณอย่างมาก กับระยะเวลา 10 กว่าปีที่เป็นเพื่อนกันมา ถ้าแกไม่มาคงลำบาก ปีหน้าจะไปเป็นเบ๊ให้เลย สัญญา!!!
- นายแบงค์ น้องชายสุดที่รัก ขอบพระคุณอย่างสูงสำหรับตุ๊กตาควายน้อยเขายาวเหหยียด ปีหน้าระวังตัวให้ดีล่ะกัน
- น้องสาวชาววิดวะ => น้องปิ่น น้องทราย และน้องเจ ขอบคุณนะจ๊ะที่เอาของมาให้ เสียดายที่เราไม่ได้ถ่ายรูปด้วยกัน แต่ของถูกใจ น่ารักมาก
เหมาะกับพี่ที่สุด อิอิ (แต่ถ้ามีมงกุฎด้วยนี่จะโอสุดๆ 555+)
- เจ๊แอน กะเจ๊บ๊วย ขอบคุณสำหรับคำแนะนำดีๆตลอดเวลา และน้องหมูชมพูสะดือจุ่นนะคะ
- พี่ตั้ม พี่ตากล้องสุด alert ทุกคนฝากชมความ active เพื่อนๆฝากมอบตำแหน่งนี้ให้ค่ะ (คุ้มเนอะ ใช้จนเกรงใจ นี่เกรงใจแล้วนะ อิอิ)
 - พ่อกะแม่ สำหรับการอดทนรอลูกสาวตั้งแต่เช้าจนมืด ขอบคุณที่สุดค่ะ
- สุดท้ายขอบคุณตัวเองสำหรับความพยายามตลอด 4 ปีที่ผ่านมา ทำได้แล้วจ้า!!!
ขอบคุณรั้วเหลืองแดง และ คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน สำหรับสิ่งดีๆ ประสบการณ์อันล้ำค่าที่ไม่สามารถหาได้จากที่ไหน
"ฉันรักธรรมศาสตร์ เพราะธรรมศาสตร์สอนให้ฉันรักประชาชน"
"เมื่อเธอมาเธอก้าวอย่างมั่นใจ เมื่อเธอไปหัวใจยังผูกพัน"
ลาแล้วโดม
October 11 อัพ อัพ อัพอยากอัพมานานมาก......แต่ก้อไม่มีเวลาซะที จนวันนี้มีโอกาสเหมาะก้อขอซะทีล่ะกัน
ช่วงที่ผ่านมามีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้นกะชีวิต รู้สึกว่าเทอมนี้เป็นเทอมที่เหนื่อย + คุ้มจริงๆ ทั้งงานที่เยอะแสนเยอะ ทุกวิชามีงานหมด บางวิชาก้อ 2 บางวิชาก้อ 3 ไม่ต่างกันเลยจิงๆ ขนาดตอนนี้สอบอยู่ยังต้องมานั่งปั่นงานเลย
ส่วนที่ว่าคุ้มก้อคือ ปีนี้ได้ทั้งขึ้นเหนือแล้วก้อลงใต้เลยจริงๆ แพ็คกระเป๋ากันได้ทุกเดือน ก่อนเปิดเทอมก้อไปทั้งเชียงใหม่ ลำปาง พอเปิดเทอมก้อไปทำสารคดีที่ประจวบ กับ ภูเก็ตอีก (เรื่องสารคดีนี่แอบหาเรื่องเที่ยวด้วย อิอิ) แต่ก้อถือว่าคุ้มที่สุดทั้งได้เที่ยว และได้งาน และที่ดีใจที่สุด คือ ผลงานออกมาปประทับใจทุกคน รวมทั้งอาจารย์ด้วย ไม่เสียแรงที่ทุ่มทุนสร้างกันขนาดนี้
แต่กว่างานจะเสร้จได้ ทั้งกลุ่มก้อเกือบสิ้นชีวิตไปตามๆกัน มันเริ่มเป็นกันทีละคนๆ นั่นก้อคือ เป็นหวัด จนถึงตอนนี้ก้อเกือบขะครึ่งเดือนแล้วเชื้อมันยังอยู่ในตัวชั้นอยู่เลย แงๆ แล้วยังจะเป็นหลอดลมอักเสบอีก So Sad!!! ที่สุดอ่ะ แงๆๆ
พอแล้วดีกว่า ไปปั่นงาน + อ่านหนังสือต่อก่อน เดี๋ยวจะไม่รอด
June 30 กินแหลกช่วงนี้ไม่รู้เป้นอะไรมากมาย รู้สึกว่าชีวิตมีแต่การกิน
... กินอย่างเดียว ...
... กินไม่หยุด ...
... กินไม่อิ่มสักที ...
ขนาดแม่ยังพูดขึ้นมาเลยว่า "จะกินไปถึงไหนเนี่ย"
ทั้งๆที่ปกตินี่จะโดนบ่นตลอดว่าซื้อของมาแล้วไม่ยอมกิน
เพื่นๆก้อเริ่มเอือมกะมัน ว่าเป็นไรมากมั้ยเนี่ย
สงสัยว่ามันจะสืบเนื่องร่ายยาวมาตั้งแต่ตอนทำรับเพื่อนใหม่
จนตอนนี้อาการกินล้างผลาญก้อยังไม่หาย
แทบจะหมดตัวเพราะเรื่องกินอยู่แล้ว
แต่วันนี้เด็ดสุด
ไปซื้อโรลที่พัฟ&พาย
ก้อบอกเค้าไปว่าเอากาแฟโรลชิ้นนึง
คนขายพูดว่าอะไรต่อรู้มั้ย
"ชิ้นเดียวพอหรือครับ"
โอ้ว...อะไรกันนี่ จึ๊กเข้าให้เลย เหมือนรู้ทัน
ก้อไม่รู้ว่ามันเป็นคำพูดไว้ถามประจำอยู่แล้วรึป่าวอ่ะนะ
แต่พอดีโดนเหลือเกินประโยคนี้
อยากบอกว่า หารู้ไม่ว่าชั้นซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้งมาตุนไว้แล้วย่ะ
และที่สำคัญกะลังจะไปกินข้าวด้วย
ตอนนี้อยากให้น้ำหนักขึ้นเป็นอยากมาก
เพราะอยากจะบริจาคเลือด
อยากลองดูสักครั้งว่าเป็นยังงัย
อีก 1 อาทิด กับน้ำหนักอีกกี่โลก้อไม่รู้ ไม่ได้ชั่งเลย
เอาเป็นว่าต้องลุ้นดูล่ะกันว่าถึงวันนั้นจะเป็นงัย June 20 ...ช่วงนี้ไม่รู้เป็นอะไรไม่ได้อยู่บ้านเลย
ตั้งแต่กลับจากรับเพื่อนใหม่ก้อมีเรื่องให้ออกได้ทู้กวัน แถมยังกลับดึกอีกต่างหาก แต่ก้อยังดีที่ที่บ้านไม่ได้ว่าอะไร
ดูเหมือนว่าช่วงนี้เค้าจะเริ่มปล่อยเรามากขึ้น แต่ก้อยังดูอยู่ห่างๆ (แบบใกล้ๆ) ~ 10 - 13 มิ.ย. ~ ไปเที่ยวลำปาง + เชียงใหม่มา หนุกหนานที่สุด
ทั้งธรรมศาสตร์ ศูนย์ลำปาง ที่ทำให้เราได้ทึ่งกะการอาบน้ำ การขึ้นดอยสุเทพ แบบแอบลุ้น เที่ยวพระธาตุลำปางหลวง แล้วก้อได้กิน...ลูกชิ้นอันเท่านี้ (กรุณายกกำปั้นของท่านขึ้นมา) แต่ที่สำคัญคือ...
ตลอดทริปนี้ 2สาว Stage นู๋ออมกะหมูเจน ไม่เคยปล่อยมือออกจากกล้องเลย ไม่ว่าจะเป็นกล้อง Digital หรือ มือถือ มันสองคนจะถ่ายรูปกันอยู่ตลอดเวลา แล้วก้อไม่ใช่แค่รูป แต่ยังมี Clip Vdo ด้วย สรุปแล้วการเดินทางครั้งนี้ ถ่ายรูปไปทั้งหมด... ประมาณ 100 รูปเห็นจะได้ + Clip Vdo อีกประมาณ 10 ก่าๆ ถ่ายมันตลอดทางตั้งแต่ออกจากรังสิตยันกลับมากรุงเทพฯ หลากหลายประสบการณ์จากทริปนี้
ทั้งเพื่อนใหม่ + น้องๆมากมาย ที่เที่ยวใหม่ๆที่ยังไม่เคยไป ถือว่าคุ้มค่ามาก ... ถ้าพลาดไปคงเสียดายแย่ ... ไปเที่ยวกลับมาแล้วไม่ตายนี่ดีใจมาก เพราะหมอสั่งห้ามอะไรนังนี่ทำหมด ก้อดูเค้าห้ามดิ... ...ห้ามนอนดึก... ...ห้ามโดนควัน... ...ห้ามโดนแอร์ตรงๆ... ...ห้ามโดนละอองฝุ่น... ...ห้ามโดนละอองฝน... ...ห้ามกินน้ำเย็น... ฯลฯ ดูดิใครจะทำได้ รู้สึกว่าจะห้ามอะไรมาเราก้อจะทำหมดเลยนะ อีกอย่าง...ยาก้อไม่ได้กิน นี่หายได้ก้อนับว่าโชคดีมากมาย
June 09 ดีใจที่สุดทรงพระเจริญ
คงเป็นคำที่บอกความรู้สึกของคนไทยได้ดีที่สุดอีกคำหนึ่ง วันนี้ได้ดูทีวีแล้วขนลุกเลย รู้สึกถึงความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันของคนไทย ได้รู้สึกความรักอันยิ่งใหญ่ที่คนไทยมีให้แก่ "พ่อ" พ่อหลวงของเรา
เสียดายที่วันนี้ไม่ได้ไปเป็นหนึ่งในประวัติศาสตร์ ต้องนอนซมอยู่กะบ้านเพราะไม่สบาย (แพ้อากาศซะงั้น ... อยู่มาตั้งนานไม่คิดจะเป็น มาเป็นอะไรเอาตอนนี้ก้อไม่รู้) แอบรู้สึกผิดอยู่เหมือนกันนะเนี่ย ไม่งั้นก้อคงได้ไปกันทั้งบ้านแล้ว นี่แม่ต้องอยู่เป็นเพื่อน แต่ก้ออีกแหละ ถ้าไปก้อไม่รู้ว่าจะได้อยู่ส่วนไหนของราชดำเนิน ดูอยู่ที่บ้านนี่แหละ โอแล้วสำหรับคนป่วยอย่างเรา
วันก่อนได้ดู Spot โฆษณาตัวนึงทางช่อง 9 คือจิงๆแล้วมันมีมากมาย แต่ตัวนี้ชอบมากอ่ะ แต่ว่าไม่ได้ดูตั้งแต่ต้นหรอกนะ ที่ชอบที่สุดคือ ฝรั่งกะสามล้อ เรื่องก้อมีประมาณว่า...
ฝรั่ง : นี่รูปใครหรอ ทำไมถึงมีอยู่ทุกทีเลย
สามล้อ : ในหลวง
ฝรั่ง : งง (ไม่เข้าใจว่าพูดอะไร)
สามล้อ : อยู่ใน in... แล้วชี้ไปที่หัวใจ
ฝรั่ง : in your heart
เท่านั้นแหละ น้ำตาร่วงเลยอ่ะ ไม่รู้ดิ รู้สึกว่ามันกินใจดีอ่ะ ลองไปหาดูกันล่ะกัน มีดีๆหลายตัวเลย แต่คิดว่าตัวนี้เป็นอะไรที่เข้าถึงง่ายที่สุด
อีกอย่างช่วงนี้ไม่รู้เป็นไร sensitive เหลือเกินเรา เอะอะก้อน้ำตาร่วง โดยเฉพาะดูเรื่องอะไรที่เกี่ยวกับในหลวงนะ มากันใหญ่เลย ก้อคงเหมือนกับหลายๆคนมั้งที่รัก เคารพ เทิดทูนในหลวง
ไม่มีกษัตริย์ที่ไหนหรอกที่จะยอมเหนื่อยเพื่อประชาชนได้เท่าพระองค์ท่าน
วันก่อนไปดูนิทรรศการในหลวงมา ชอบข้อความนี้มากๆเลย มันสื่ออะไรหลายๆอย่างออกมา
ไม่มีผู้ใดเกณฑ์ใครมาที่นี่
และไม่มีผู้ใดถูกใครเกณฑ์ให้มาที่นี่ ไม่มีใครนำพาใคร
แต่ความรัก ความเทิดทูน และความศรัทธาอย่างบริสุทธิ์ใจ
"นำพา" พวกเขาให้มาชุมนุมพร้อมเพรียงกันอยู่ ณ ที่นี้
ชอบนะ ได้ความรู้สึกดีอ่ะ ลองคิดเปรียบเทียบกับวันนี้ดูดิ คนเป็นแสนมาจากทั่วสารทิศเพียงเพื่ออยากถวายพระพร อยากเห็นพระพักตร์ของคนที่ตนรัก เทิดทูนอย่างสุดซึ้ง แค่ได้เปล่งเสียงออกมาว่า "ทรงพระเจริญ" แค่นี้ก้อมีความสุขแล้ว
สำหรับเราแล้ว
"ดีใจนะ"
ที่ได้เกิดมาเป็นคนไทย
ได้เกิดมาใต้พระบารมีของในหลวง
ได้เป็นส่วนหนึ่งของแผ่นดินไทย
ได้รู้ว่ามีกษัตริย์ที่รักประชาชนมากมายขนาดนี้
รักในหลวงค่ะ
ทรงพระเจริญ
June 06 I'm aliveนานทีเดียวกว่าจะได้กลับมานั่งที่ตรงนี้อีกครั้ง
หลังจากไม่ได้อยู่บ้านมาเกือบ 2 อาทิตย์ ทำให้รู้สึกอยากอยู่บ้านมากขึ้น ติดบ้านมากขึ้น ซึ้งปกติก้อเป็นอยู่ในระดับนึง(มั้ง)
... กลับมาจากทำรับเพื่อนใหม่ ...
ลองมานั่งคิดดู ก้ออืม...นะ ได้อะไรกลับมาหลายอย่างอยู่ ได้เพื่อนได้น้องกลับมามากมาย ได้รู้ว่าอะไรเป็นอะไร ใครเป็นยังไง ได้รู้ว่าเวลาไม่ได้ทำให้เรารู้จักคนๆนั้นดีพอ เรื่องบางเรื่องไม่ว่าจะทำยังไงก้อไม่สามารถที่จะแก้ไขอะไรมันได้ ก้อคงต้องปล่อยมันไปอย่างงั้นแหละ แค่ดูๆไว้อย่างให้มันเลวร้ายลงก้อพอแล้ว
ปีนี้ได้ทำอะไรตั้งหลายอย่าง ได้รู้ถึงขีดความสามารถของตัวเอง รู้ถึงจุดเดือดของตัวเอง แอบคิดว่าปีนี้เราควบคุมอาการวีนได้มากกว่าปีที่แล้ว (รึป่าวหว่า)
ปีสุดท้ายกับงานรับเพื่อนใหม่
3 ปีซ้อนกับการทำงาน Stage
ความรู้สึก + ประสบการณ์ดีๆ
บอกได้คำเดียว
"ชอบว่ะ"
จะหาโอกาสดีๆอย่างงี้ได้จากที่ไหน
May 26 เหนื่อยจังเช้าแล้ว ยังไม่ได้นอนเลย นี่ชั้นทำอะไรอยู่เนี่ย???
อ๋อ... กะลังตัด VTR อยู่นี่เอง ทำมานานล่ะ เพิ่งจะเสร็จ ง่วงมากๆๆ อยากนอน
"รับเพื่อนใหม่"
งานนี้ทำให้น้องสนุก (ป่าวว่ะ) แต่ที่แน่ๆมันมำให้พี่ๆโทรมมาก 11 วัน 10 คืน กับการนอนยิม ทรมานโคตร แต่จิงๆแล้วก้อหนุกอยู่เหมือนกัน
หวังว่าปีนี้คงจะได้นอนเหมือนคนอื่นเค้าบ้างนะ ผ่านไปแค่ไม่กี่วันก้ออดนอนแล้ว
April 20 ช่วงเวลาแห่งการรอคอย???ทำไมช่วงนี้ชีวิตเรามันมีแต่การรอคอยนะ ตั้งแต่สงกรานต์จนมาวันนี้
หลังจากได้รับโทรศัพท์ด่วนเมื่อตอนสายว่าให้รีบไปถึงเซ็นทรัลไม่เกินเที่ยง ซึ่งตอนนั้นก้อเกือบจะ 11 โมงเห็นจะได้ ก้อรีบตาลีตาเหลือกเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วรีบออกจากบ้าน ซึ่งตอนนั้นก้อเกือบเที่ยงแล้วแหละ
กว่าจะไปถึงก้อเที่ยงครึ่ง คิดว่าต้องโดนด่าแน่ๆ แต่ผิดคาดยังไม่เห็นมีใครมาสักคน เลยไปเดินเที่ยวเรื่อยเปื่อยกะบุ๋ม เดินจนจะทั่วทั้งห้างอยู่แล้วก้อยังไม่มีใครมา จนเกือบบ่าย 2 พวกมันถึงจะเสด็จมาถึงกันได้ (แอบคิดอยู่ว่ามันนัดเซ็นทรัลสาขาเดียวกันรึป่าวเนี่ย)
สรุปแล้ววันนี้ไปกันทั้งหมด 8 คน นู๋ออม - บุ๋มบิ๋ม - เผ่า - แบงค์ - โน้ต - โบเล็ก - ทราย - แม็ค และโอ ที่ตามมาสมทบที่หลัง เลยกลายเป็น 9 คน กว่าจะเจอกันได้หิวแทบตาย สรุปแล้ววันนั้นเหมือนไป ทริปกินมากกว่านัดเจอกันนะ ทั้งจุ่มแซบ ทั้งไอติม
เดินรอพวกมันจนเสียเงินช็อปเลย แต่แอบถูกใจอยู่ หมวกอะไรก้อไม่รู้ถูกโคตร น่ารักด้วย มันลดเหลือ 95 ซึ่งแอบไม่มั่นใจในราคา เลยดูมันทุกใบเลย ก้อคิดดูราคาจิงมัน 290 แล้วเอามาลดซะเหลือ 95
เพื่อนๆจ๋า....อย่าลืมโครงการที่คุยกันไว้นะ ~เสม็ด เสม็ด เสม็ด~ (ไปแล้วเสร้จทุกรายจิงหรอ) April 16 21 years old21 ขวบแล้วจ้า
(ควรจะดีใจมั้ยเนี่ย)
ขอบคุณทุกๆข้อความ + ทุกๆเสียง
ที่อวยพรมากันนะ
นิด - ข้อความแรกที่ส่งมา ขอบใจนะจ๊ะ
เจน - อันนี้เป็นบุคคลแรกที่ Happy Birthday ซึ่งๆหน้า เพราะมันมาค้างที่บ้าน
อยากบอกว่า ขอบคุณนะแกสำหรับของขวัญวันเกิด ชอบมาก น่ารักที่สุด
บุ๋ม - เสียงตามสายเสียงแรกที่โทรมา ดีใจด้วยนะที่แม่แกไม่ว่าเรื่องเมื่อวาน
น้องทราย - น้องสาวที่น่ารักอุตส่าห์จำวันเกิดได้ ทางไกลจากเชียงใหม่ ขอบใจจ๊ะ
เจี๊ยบ - สาวแนวเพื่อนรัก เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยได้เจอกันเลยเนอะ อยู่มหาลัยเดียวกันแท้ๆ
ขอบคุณสำหรับ message น่ารักๆนะแก
หลิว - ขอบคุณที่โทรมาอวยนะแก อีก 5 วันถึงคิวแกแล้ว เตรียมตัวเตรียมใจไว้ดีๆ
บอลลี่ - เพื่อนสาวผู้น่ารัก message แกนี่ work มากเลย ชอบๆ Thank นะแก
น้าๆทั้งหลาย - ขอบคุณนะคะที่จำวันเกิดหลานสาวคนนี้ได้ อีกอย่างถ้ามีของขวัญเป็นแบงค์ม่วง แบงค์เทาด้วยนี่จะยิ่งดีใหญ่ อิอิ
นังเล้ง - ขอบคุณนะแกสำหรับคำอวยพร + เรื่องคุยมากมาย คุยกันเพลินอีกแล้วเรา แต่วันนี้เรายังไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์แกร้องเลยว่ะ
น้องเจ - น้องสาว(ห้าว)ที่น่ารักอีกคนหนึ่ง ขอบคุณสำหรับ message นะจ๊ะ เดี๋ยวเราคงได้เจอกัน
โอ๋ - รายนี้แอบอึ้งอยู่นิดๆ ไม่คิดว่าโอ๋จะรู้ แต่ขอบคุณนะแกที่โทรมา Thanks จ้า
พี่ต้อย - พี่รหัส(บุญธรรม)ที่แสนดี ถ้าไม่มีพี่ต้อยคงแย่อยู่เหมือนกัน ขอบคุณในทุกๆเรื่องนะคะ แล้วก้อขอบคุณนะคะสำหรับข้อความที่ส่งมาให้
เจ้าป้า - ขอบคุณนะแก ทั้งข้อความ + คำพูด อีกอย่างขอบคุณเรื่องวันนั้นด้วยนะ
ถ้าไม่มีแกนี่วันนั้นชั้นคงแย่ว่ะ Thanks มากๆ
วันเกิดปีนี้มีอะไรหลายๆอย่างที่ต่างไปจากปีก่อน
อย่างแรกเลยคือ มีสมาชิกเพิ่มมาอีก 1 คน
ปกติก้อจะไปกับ 3 คน พ่อ - แม่ - ลูก แต่ปีนี้มีหมูเจนมาด้วย
เพราะมันมาค้างอยู่ที่บ้าน ก้อเลยมีสมาชิกเพิ่ม
อีกอย่างคือ รู้จักโลกมากขึ้นมั้ง
หลังจากที่เมื่อวานได้ไปเปิดหูเปิดตามากัน
เมื่อวาน(14 เมษา)มีหลายเรื่องเกิดขึ้น
ทั้งการรอคอย
ความประหลาดใจ
ความสนุก
ประสบการณ์ใหม่ๆ
รอคอย
นัดกันไว้บ่าย 2 ว่าจะมาเล่นสงกรานต์ที่โชคชัย 4 แต่ปรากฎว่า จะ 5 โมงเย็นอยู่แล้วเพื่อนยังอยู่ปากน้ำ เลยไปนั่งเล่นอยู่บ้านบุ๋ม ยังไม่พอ หลังจากที่ตัดสินใจว่าจะไปเล่นที่สีลม ก้อเลยไปรอมันที่รถใต้ดินสถานีรัชดา อีก 20 นาทีของมันนี่ ปาเข้าไปเกือบชั่วโมงของเรา สุดท้ายทนไม่ได้ 3 สาว เรา - เจน - บุ๋ม เลยไปกันก่อน ไปทั้งๆที่ไม่มีอะไรติดตัวไปเลย แถวยังมีเงินติดตัวไปแค่ 200 บาท แต่ในที่สุดก้อได้เจอเพื่อนที่สีลม โดดขึ้นรถมันทั้งๆที่เพื่อนของมันยังงงอยู่ว่าพวกเราเป็นใคร
PS. ปิขอโทดแกกะเพื่อนแกด้วยนะ ที่ลากมาเสียเวลา ทำให้แกลำบากเลย
ความประหลาดใจ
งง??? ว่าทำไมอยู่ดีๆพ่อถึงให้ออกไปเล่น ทั้งๆที่ไม่มีรถ คงเป็นเพราะว่าเพื่อนๆมารอกันด้วยมั้ง อีกอย่างพ่อให้ไปสีลมเฉยเลย
ความสนุก
สงกรานต์ครั้งแรกที่สีลม คนเยอะมากมาย ก้อหนุกดีนะ 3 สาวนี่มั่นมาก ไปกันทั้งๆที่ไม่มีอาวุธอะไรติดตัวเลย เดินกันไปเรื่อยๆ ก้อฮาๆดี อีกอย่าง... หนุ่มๆที่นี่โออยู่นะ
ประสบการณ์ใหม่ๆ
ได้ออกไปเปิดหูเปิดตาดูโลกภายนอกบ้าง ได้ออกไปเล่นไกลๆบ้าง ได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่าง มันก้อทำให้เราได้รู้จักโลกใบนี้เพิ่มขึ้นอีกนิดนึง
April 13 My life วันนี้ก้อเป็นวันสงกรานต์ เป็นวันที่หลายคนมีความสุข สนุกสนานกัน เราก้อเป็นหนึ่งในนั้น ได้ตื่นเช้าไปทำบุญใส่บาตร หลังจากที่ไม่ได้ตื่นไปใส่บาตรซะนาน รู้สึกดีจัง
อีกแค่ 2 วันก้อจะถึงวันเกิดแล้ว ปีนึงนี่ก้อผ่านไปเร็วเหมือนกันเนอะ ตอนเด็กๆไม่เคยคิดอย่างนี้เลยนะ อาจจะเป็นเพราะว่าพอเราโตขึ้นมันมีอะไรให้เราทำ ให้เรารับผิดชอบมากขึ้นรึป่าวนะ ก้อเลยทำให้เรารู้สึกว่าเวลามันเดินเร็วขึ้น ทั้งๆที่ทุกวันมันก้อมี 24 ชั่วโมงเท่ากัน
20 ปีที่ผ่านมา (ตั้ง 20 แน่ะ) มันก้อมีเรื่องราวอะไรตั้งมากมายเกิดขึ้นกับชีวิตเรา (บางทีอาจจะไม่ใช่เรื่องของเราก้อได้) หลายเหตุการณ์สอนให้เรารู้จักอะไรมากขึ้นเยอะเลย ทั้งการใช้ชีวิต สังคม
และที่สำคัญได้รู้จักกับคนหลากหลายประเภท
ขอบคุณทุกคนที่ได้ผ่านเข้ามาในชีวิตเรา
ทั้งที่ผ่านแล้วผ่านไป
ผ่านเข้ามาแล้วก้อสร้างความทรงจำดีๆไว้
หรือว่าผ่านเข้ามาแล้วทิ้งบางอย่างไว้
หรือว่าไม่ใช่แค่ผ่านมาเฉยๆ แต่เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิต
อย่างพวกแกไง My Best Friend
March 17 ระทึกเมื่อวันพุธที่ผ่านมา...
ขณะนั่งรถกลับบ้าน ก้อเกิดเรื่องที่ไม่คาดคิดขึ้น
... รถชน ...
3 คันซ้อน
คันเราผิดเต็มๆ
ชนแรงมาก
ฝากระโปรงหน้าพับ
หม้อน้ำแตก
แบตแตก
คันที่เราชนก้อไปชนกับคันข้างหน้า
มันไม่น่าจะชนได้แรงขนาดนี้
เพราะรถติด ขับได้ไม่เร็ว
ตอนนั้นกำลังหลับอยู่เลย
ดีที่ปรับเบาะเอนลงไป ไม่งั้นคงจะเจ็บเยอะ
โชคดีที่ไม่มีใครเป็นอะไร
เราก้อแค่เจ็บหน่อยๆ คงเพราะสาย Belt มันกระชาก
แต่ตอนนี้ก้อดีขึ้นละ
ถึงจะหลับอยู่ก้อรู้ว่าชนแรงมาก
เสียงดังมาก + แรงมาก
ของในรถกระจัดกระจาย
ขนาดนอนอยู่ยังกระเด้งขึ้นมาได้
อาการตอนนั้นก้อแอบงงๆอยู่นะ
ตื่นขึ้นมาแบบเหวอๆ แต่รู้ว่ารถชน
พ่อก้อลงไปเคลียร์
ส่วนเราก้อนั่งเอ๋ออยู่ในรถ
ไม่รู้จะทำอะไรดี จะลงก้อไม่ได้ เพราะอยู่เลนขวาสุด
สักพักถนนก้อเริ่มแออัด รถเริ่มติด
ตำรวจก้อมา
แล้วก้อมีสายตาหลายคู่จับจ้องมาที่รถเรา
แต่เหตุการณ์นี่ทำให้เราได้รู้อะไรหลายๆอย่างอยู่เหมือนกัน
- คนไทยมีน้ำใจเสมอ -
คนแถวนั้นมาช่วยกันเข็นรถเราเข้าไปไว้ในปั๊ม
(เราก้อนั่งเป็นภาระคนอื่นอยู่ในรถ)
อีกอย่าง
วันนั้นไม่มีใครหงุดหงิดหรืออารมณ์เสียเลย
ทุกคนดูเป็นมิตรดี
เกิดอุบัติเหตุตอน 6 โมงกว่าๆ
รอประกันอีก กว่าจะเคลียร์กันเสร็จก้อเกือบ 2ทุ่ม
แล้วก้อเอารถไปส่งอู่
ได้นั่งรถยกด้วย (มันน่าดีใจตรงไหน)
สรุป
วันนั้นกลับถึงบ้านปาเข้าไป 3 ทุ่มกว่า
ตอนนี้ก้อเศร้าเลย ที่บ้านไม่มีรถใช้
คงต้องใช้บริการ ขสมก. ไปอีกสักพัก เพราะรถเราอาการหนักอยู่
ต้องเอาชีวิตไปผจญภัยกะรถเมล์อีกแล้ว
PS.ดวงในคลีโอ + เว็บสนุกแม่นอยู่นะ
 February 16 My Valentineหยุด หยุดชีวิตอยู่กับคนนี้ แม้ว่าใครจะดีสักแค่ไหน
หยุด หยุดความรักทั้งหัวใจ ... อยู่กับเธอคนเดียว
หยุดจิงๆแหละ แค่เห็นก้อหยุดแล้ว พี่บุรินทร์ทำให้เราหยุดไปเลย ตอนนี้บ้าไปแล้ว ใครอยู่ใกล้ก้อคงจะรู้ เดี๋ยวนี้วันๆไม่ทำอะไร แบบว่า หายใจเข้าก้อเฮ้อพี่บุรินทร์...หายใจออกก้อพี่บุรินทร์
เรื่องมันก้อมีอยู่ว่า...เมื่อวันเสาร์มีงานคอนเสิร์ตที่หอใหญ่ แล้วโดนลากให้ไปทำงาน คราวนี้เปลี่ยนหน้าที่ละ ไปเป็นตากล้องแทน รู้สึกดีนะที่ได้ไปทำ คิดว่าได้อะไรกลับมาเยอะแยะเลย ทั้งได้ถ่ายบรรยากาศงานให้คนดู ได้เจอคนเยอะแยะ ได้ฟังเพลงที่ชอบที่อยากฟัง และที่สำคัญได้ฝันได้เพ้อถึงใครบ้างคน อิอิ
 ก้อไม่อะไรมากมาย แค่จากวันนั้นจนถึงตอนนี้ยังเพ้อถึงพี่บุรินทร์ไม่หาย คนอะไรก้อไม่รู้โคตรน่ารักเลย
 แต่ที่ทำให้กรี๊ดได้อย่างมากมายก้อคือ... ตอนถ่ายรูปกะพี่บุรินทร์มีแอบแก้มโดนกันเล็กน้อย โอย...กรี๊ด... (จะโดนภริยาเค้าตบมั้ยเนี่ย 555+) ปีนี้สำหรับเราวันวาเลนไทน์คือวันที่ 11 กุมภา เพราะเป็นวันนี้ที่ Happy สุดๆเลย ดอกไม้ ช็อกโกแลต ของขวัญไม่มีก้อไม่เห็นจะเป็นไร (เพราะยังไงก้อไม่ได้อยู่แล้ว) แค่ได้มีความรู้สึกกรี๊ดๆอย่างนี้ก้อดีใจแล้ว
เออ...เพื่อนจ๋า ช่วยหาอย่างพี่บุรินทร์ให้คนดิ อยากได้ๆ January 15 Just Like Heaven โดดเรียนอีกแล้วเรา
รู้สึกว่าจะพรุนแล้วนะกับวิชาอินเดีย โดดเป็นว่าเล่น แต่ก้อนะ..ไปทำงานได้เงินมาตั้ง 500 แน่ะ งานนี้ไม่เหนื่อยด้วย แทบจะไม่ได้ทำอะไรเลย ดีแหะ  แต่ไม่รู้ว่าที่ไม่เหนื่อยนะแค่เราคนเดียวรึป่าว เพราะว่าคนอื่นเค้าต้องออกไปเดินแจกของกันซะรอบอนุสาวรีย์ฯ ส่วนเราไม่ได้ออกไปด้วย แค่ไปล้างแก้วแล้วก้อมานั่งอยู่เฉยๆ กินข้าว คุยเล่นไปเรื่อยๆ เอ..สงสัยว่าคงจะมีแค่เราคนเดียวล่ะมั้งที่ไม่เหนื่อยเลย พอทำงานเสร็จก้อไปดูหนังกันต่อ กะว่าจะไปดูนาร์เนียกัน แต่ปรากฎว่าไม่มีรอบซะงั้น เลยได้ดู Just Like Heaven แทน จิงๆแล้วก้ออยากดูเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน แต่ไปอ่านเจอมาว่าไปค่อยสนุก ก้อเลยลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก้อดูจนได้
ใครว่าหนังเรื่องนี้ไม่สนุกเราขอเถียงล่ะกัน มันก้อโอเคอยู่นะ หนังรักโรแมนติกทั่วไปแหละ แต่เป็นหนังในบรรดาไม่กี่เรื่องที่ทำให้เราเสียน้ำตาได้ หยดแหมะเลยทีเดียวเชียว แล้วทั้งโรงนี่มี 2 ตัว คือเรากะเจนนั่งร้องไห้กันอยู่ ซืดน้ำมูกกันยกใหญ่ ไม่รู้ว่าคนอื่นเป็นยังไง ดีที่ทั้งโรงมีนั่งกันอยู่ไม่เกิน 15 คน ก้อคงไม่มีใครสนใจหรอก
จะว่าไปหนังมันก้อเดินเรื่องไปเรื่อยๆนะ แต่ด้วยคำพูดกะอารมณ์มันพาไปมั้ง หรือว่าหลายๆอย่างนั้นแหละ น้ำตามันก้อเลยร่วง อยากดูอีกรอบอยู่นะเนี่ย รู้สึกติดใจ
ถ้าว่างก้อลองไปดูกันนะ เราชอบ น่ารักดี
Just Like Heaven
รักนี้...สวรรค์จัดให้ (ซะทีเถอะ) January 06 แย่แล้วเรา วันนี้ได้เวลาอ่านหนังสือสอบเพิ่มอีก 1 วัน เนื่องจากอินเดียงดสอน แต่ว่าก้อนะ...อ่านไม่รู้เรื่องอ่ะ
 วิจัยอะไรก้อไม่รู้ ยากเป็นบ้าเลย ไหนจะอินเดียอีก โอ้ย!!! ตายแน่ๆเรา หลังจากที่ได้นั่งอ่าน 302 มาเกือบทั้งวันก้อได้ข้อสรุปว่า..ไม่รู้เรื่องจริง พยายามจะมีบางช่วงที่รู้เรื่อง แต่พออ่านต่ออีกนิดก้อไม่รู้เรื่องจนได้
 ส่วนอินเดียยังไม่ได้เริ่มเลยแม้แต่น้อย ขอเป็นพรุ่งนี้ล่ะกัน จะเริ่มอ่านอย่างจิงจังซะที เวลา 2 วันคงจะพอนะ แต่ตอนนี้ขอไปงม 302 ก่อนดีก่า หนีมานานแล้ว
สู้ๆนะเพื่อนๆที่มีชะตากรรมเดียวกัน New Year จิงอ่ะ ไม่ได้รู้สึกเลยว่าปีใหม่แล้ว อะไรหลายๆอย่างรอบตัวก้อยังเหมือนเดิม แต่ก้อมีบางอย่างที่เปลี่ยนไปบ้าง ขอให้มันเปลี่ยนไปในทางที่ดีก้อล่ะกัน
ปีใหม่นี้ก้อเหมือนกับทุกๆปีที่ไม่ได้ไปเคาน์ดาวน์ที่ไหน อยู่บ้านเฉยๆ แถมยังไม่สบายอีกด้วย -น่าสงสารจังเนอะ- แต่ตอนนี้ก้อหายแล้วแหละ ดีขึ้นแล้ว กลับมาบ้าได้เหมือนเดิม
ไม่รู้ว่าที่ไปทำงานมานี่จะคุ้มรึป่าว เพราะหมดค่าหาหมอไปตั้งเกือบ 600 แน่ะ ไหนจะค่ารถอีก แต่ว่านะ..ก้อได้เพื่อนกลับมาแยะอยู่นะ เอาเป็นว่าถ้ามีอีกคิดว่าคงไปทำอีกแหละ (แน่นอน!!!)
ยังไงซะก้อขอให้ปีนี้มีความสุขกันถ้วนหน้าเลยนะ ทุกเรื่องเลยด้วย
 ~ ~ * Happy New Year Na * ~ ~
|
|
|
+The+place+f+'o'+r+U+%26+Me+(%22v%22)'s+Blog+-+Windows+Live&referrer=){kind=small}
