| ole's profile("v") The place f 'o' r ...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
("v") The place f 'o' r U & Me ("v")welcome to my world November 22 เอาอีกแล้ว... เบื่อ ...
... เซ็ง ...
เกลียดชีวิตในขณะนี้
ชั้นกำลังทำอะไรอยู่
พอซะทีเหอะ
เลิกได้แล้ว
หรือยังไง ???
ชั้นต้องทนอีกหรอ
ความอดทนของคนเรามันก้อมีจุดสิ้นสุดนะ
จุดยืน ความฝันของชั้นหายไปไหน
ปีกของชั้นมันค่อยๆจางหายไป
ความฝัน และปลายทางดูริบหรี่ลงเรื่อยๆ
เพื่ออะไร ???
อนาคตของใครกันแน่
กำลังทำอะไรเพื่อใครอยู่
จะผิดมั้ยถ้าอยากทำเพื่อตัวเองบ้าง
ชั้นไม่ได้เกิดมาเป็นขี้ข้าใครนะ
ความฝัน ???
หมดแรง
เหนื่อย
ไม่มีแรงฝันอะไรต่อ
ไม่มีกำลังจะสู้กับอะไรอีกแล้ว
หมดแล้วจิงๆ
ขอเวลา ???
สักวัน
ปีกของชั้นคงจะกลับมาใหม่อีกครั้ง
แม้ไม่รู้ว่าวันนั้นมันจะมาถึงเมื่อไหร่
... เลิก ...
... จบ ...
... ลาก่อน ... November 09 When i'm sickเรียน.... ผู้ที่ได้เข้ามาอ่านทุกท่าน
หลังจากที่น้องออมและเพื่อน+พี่ๆในออฟฟิศส่วนหนึ่งได้ไปดื่ม&แดนซ์กันมาเมื่อเสาร์ที่ผ่านมา บัดนี้น้องออมได้เกิดอาการป่วยอย่างรุนแรง ถึงขั้น "คออักเสบ"
ไม่แน่ใจว่ามันจะเกิดจากเหตุนี้อ่ะป่าว แต่ทางบ้านมิได้ทราบเรื่องว่าคืนนั้นลูกสาวไปเที่ยวอย่างเมามันส์ขนาดไหน (อิอิ) ถ้ารู้คงเปลี่ยนจากการสงสารเป็นสมเพศ 555+
ทั้งนี้ น้องออมหวังว่าอาการนี้จะดีขึ้นในไม่ช้า ในเร็ววัน ในเร็วๆนี้เถิด สาธุ!!!!
จึงเรียนมาเพื่อทราบ
ขอบพระคุณค่ะ
น้องออม (ผู้ป่วยอยู่ในขณะนี้) October 22 อารมณ์พาไปเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเมื่อสัปดาห์ก่อน
สืบเนื่องจากความอยากของตัวเอง
เลยทำให้เกิดเรื่องราวนี้ขึ้น
..... อยากดูหนัง .....
ตั้งแต่เย็นวันศุกร์
เช็ครอบมันทั้งวัน
ตั้งใจว่าเลิกงานแล้วจะรีบไปดู
สุดท้ายก้ออด
ในที่สุดก้อไปดูวันเสาร์ หลังจากไปทำงาน(เฮ้อ!!)
"Body ศพ 19"
คือเรื่องที่อยากดู
ดูคนเดียว - มั่นไปป่ะ
แต่หนังโอเคนะ หนุกดี ชอบๆ
หลังจากนั้นความโง่ก้อบังเกิด
รู้อยู่แล้วว่ามันมี Movie Passport ขาย
แต่ตอนแรกไม่ได้ไปถามรายละเอียดเพราะหนังจะเข้าแล้ว
ดูเสร็จเลยเข้าไปถาม
ยังไงไม่รู้เสียตังไป 690.-
ซื้อแบบเดือนมา
ทั้งๆที่มาปาเข้าไปจะครึ่งเดือนแล้ว
แต่ด้วยความบ้าที่อยากดูหลายเรื่อง
และอารมณ์ที่พีคสุดๆ เลยไม่ได้มีการยั้งใจไว้เลย
สุดท้าย...เสียเงินฟรีไป 120
ยังไม่ใช่แค่นั้น
กลับมาบ้านได้คุยกับทิม มีประโยคนึงที่แทงใจมาก
"แล้วแกจะมีเวลาไปดูหรอ"
อ่ะถูก!!!
เพิ่งจะคิดได้ว่า "แล้วชั้นจะเอาเวลาที่ไหนไปดู"
งานก้อเลิกไม่เป็นเวลา
ซึ่งจนบัดนี้เหลือเวลาอีกอาทิตย์กว่าๆจะหมดเดือน
แต่ยังไม่ได้ดูหนังสักเรื่องเลย
เซ็งจิต เงินก้อมิใช่น้อย
เฮ้อ....
สุดท้ายนี้ ใครเข้ามาอ่านก้อสามารถมาประนามการกระทำที่แสนโง่และบ้านี่ได้นะคะ ไม่ว่ากัน
ก้อไม่รู้ว่าจะเรียกว่า "โง่หรือบ้า" ดี
October 15 Again & Againกลับมาอีกครั้งกับความรู้สึกเดิมๆ
อยู่ดีๆก้อนึกถึงเพลงนี้ขึ้นมา
"อดทนเวลาที่ฝนพรำ อย่างน้อยก้อทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง
เมื่อวันเวลาที่ฝนจาง ฟ้าก็คงสว่างและทำให้เราได้เข้าใจ ว่ามันคุ้มค่าแค่ไหนที่เฝ้ารอ"
จิงหรอที่หลังฝนตกแล้วฟ้าจะสดใส
จะมีมั้ยที่วันนั้นจะมาถึง
ต้องรอกันอีกนานแค่ไหนกันล่ะนี่
............
ทุกอย่างรอบตัวมักจะมี 2 ด้านอยู่เสมอ
เหรียญยังมี 2 ด้าน
มันก็คงจะเหมือนกับความรู้สึกของคนที่มีทั้งด้านดีและด้านไม่ดี
ต่างกันเพียงแค่ความคิดมันไม่มีรูปทรง
ในเหตุการณ์แย่ๆมักจะมีเรื่องดีๆซ่อนอยู่ ถ้าคุณมองมันให้ดี
ก็เหมือนกับวันนี้
วันที่ตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าหน้าบ้านมีคลอง
"จะไปทำงานยังไง"
คำถามแรกที่เข้ามาในความคิด
ก่อนก้าวเท้าออกจากบ้าน ตั้งสติ+ทำใจอยู่นานมาก
สุดท้ายก้อต้องลุย
เดินอยู่ท่ามกลางสิ่งเลวร้ายได้สักพัก
สิ่งดีๆก้อเข้ามา
"ไปด้วยกันมั้ยคะ ขึ้นมาเลย"
คำพูดจากคนแปลกหน้าแต่เต็มไปด้วยความจริงใจที่คุ้นเคย
นี่หละมั้งที่คนชอบพูดกันว่า "คนไทยมีน้ำใจ"
แม้มันจะไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรมาก
แต่มันก้อเป็นเรื่องดีๆเรื่องนึงที่ทำให้วันนี้ยังรู้สึกว่าไม่ได้มีแต่เรื่องเเย่ๆ
ขอบคุณนะคะสำหรับความมีน้ำใจที่หยิบยื่นมาให้
September 12 ตื่น :: wake up "ตื่นจากความฝันอันงดงามที่ผ่านมา ลืมตามองหาความเป็นจริงอยู่ข้างหน้า มันอาจเป็นทุกข์ที่ยากเกินจินตนา"
ลืมตาตอนเช้าหลังวันรับปริญญา
เหมือนเพิ่งตื่นจากความฝัน
ฝันที่แสนดี
ความฝันที่มีแต่รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และความสุข
ไม่อยากตื่นเลย
ไม่อยากตื่นมาเผชิญกับโลกแห่งความเป็นจริงอันโหดร้าย
โลกแห่งความมืดมน
"โลกแห่งการทำงาน (ในสิ่งที่ไม่ได้รัก)"
"งาน" คืออะไร
"งาน" ทำเพื่ออะไร
เกือบ 2 เดือน ในสถานที่แห่งนี้
ความอดทน ถูกแทนที่ด้วย ความเหนื่อยล้า
ความสนุก กลายเป็น น้ำตา
อาการอยากมาทำงาน หายไปตั้งแต่อาทิตย์แรกของการทำงาน
แล้วฉันยังอยู่เพื่ออะไร
............
ไม่มีคำตอบ
ได้แต่คิดว่าสักวันจะดีขึ้น
จะอยากทำงานมากขึ้น
จะรู้สึกดีขึ้น
ตรงกันข้าม
ทุกอย่างที่คิดไว้กลับเลวร้ายลงไปเรื่อยๆ
จนเกินที่จะทนได้
ขอเวลาสักพัก
ขอเวลาให้คนเดิมได้กลับมาสู่สภาวะที่เคยเป็น
ขอเวลาพักฟื้นสักนิด
แล้วจะกลับมาสดใสอีกครั้ง
สัญญา
- การได้ทำในสิ่งที่ตัวเองรัก ไม่ว่ามันจะหนักขนาดไหน เราก็จะไม่รู้สึกเหนื่อย -
September 11 Once in My Life -- The Happiest Timeวันเวลาแห่งความสุขผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว 4 ปีกับชีวิตในรั้วเหลืองแดง ภาพแม่โดม พ่อปรีดี ยังตราตรึงอยู่ในสมองและ 2 ตา
อย่างที่พี่หลายคนได้พูดไว้ "4ปี มันเร็วมาก ไขว่คว้าสิ่งต่างๆเอาไว้เยอะๆ" ถึงตอนนี้บอกได้เลยว่าแทบไม่อยากจะเชื่อว่าเรียนจบ พร้อมกับรับปริญญาแล้ว
6 กันยายน 2550
เมื่อวันรับปริญญามาถึง
ในที่สุดวันที่รอคอยมานานก้อมาถึง
วันแห่งความสุข
วันที่ได้ทำให้พ่อกับแม่ภูมิใจ (คิดเอาเองรึป่าวหว่า)
วันที่ทุกคนมีแต่รอยยิ้ม
วันแห่งความทรงจำ "วันรับปริญญา"
ไม่ว่าจะผ่านไปอีกสักกี่ปี วันนี้ก้อคงจะอยู่ในความทรงจำตลอดไป ภาพแห่งความสุขของทุกคนรอบตัว ไม่ใช่แค่ครอบครัวเรา แต่มันหมายความถึงทุกคนที่มาอยู่รวมกัน ณ สถานที่แห่งประวัติศาสตร์แห่งนี้ ที่ที่มีชื่อว่า "มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์"
ไม่อยากจะเชื่อว่าหลังจากวันซ้อมใหญ่และวันรับจริงผ่านไป จะไม่รู้สึกเหนื่อยเลย มีแต่ความสุข สนุกสนาน และความรู้สึกอยากถ่ายรูปอีก มันเหมือนยังไม่จุใจยังไงไม่รู้ พลาดสิ่งที่อยากถ่ายและต้องถ่ายไปหลายอย่าง ทั้งเพื่อนๆ น้องๆ และอื่นๆอีกมากมาย
และแล้วก้อค้นพบว่าหลังจากงานรับปริญญาผ่านไป ห้องก้อแคบลง เนื่องจากมีของขวัญมากมายจากหลายคน ขอบคุณด้วยนะสำหรับของทุกชิ้น ตุ๊กตาทุกตัว ดอกไม้ทุกช่อ การ์ดทุกใบ และความรู้สึกดีๆที่ทุกคนเอามาให้ แค่มาถ่ายรูปด้วยกันก้อดีใจแล้ว
ขอบคุณกันที่สุด
- เพื่อนๆห้อง 13 => เล้ง บุ๋ม อุ้ม แบงค์ โบ ทราย บัณฑิตแม็ก รวมทั้ง น.แนน ที่วันซ้อมใหญ่อุตส่าห์อยู่รอถ่ายรูปด้วยกัน รวมทั้งขอแสดงความยินดีกับ
บัณฑิตใหม่ทั้ง 17 คนด้วยนะ
- เดช สำหรับตุ๊กตาน้องหมีขนฟู
- ญาติๆทั้งหลาย (จะเอ่ยนามกันหมดมั้ยนี่) นั่นแหละ ขอบคุณทุกคนค่ะ พี่เนสขอบคุณมากสำหรับป้ายอันนั้น ถือเป็น Props อย่างดีเลยทีเดียว
ไม่คิดว่าจะมีคนซื้อให้นะเนี่ย พี่อุ๊ด้วยดอกไม้สวยมาก แต่ช่อยาวไปหน่อยนะ สงสัยจะลืมว่าน้องสาวตัวสู๊ง...สูง อิอิ
- เจี๊ยบ ขอบคุณสำหรับข่อดอกไม้แสนสวย จะเก็บไว้อย่างดี ขอบคุณไปถึงพ่อกะแม่แกด้วย
- "สาวโฉด" ขอบคุณสำหรับมิตรภาพ และความรู้สึกดีๆที่มีให้กันตลอดมาและตลอดไป
- พิมพ์ ขอบคุณอย่างมาก กับระยะเวลา 10 กว่าปีที่เป็นเพื่อนกันมา ถ้าแกไม่มาคงลำบาก ปีหน้าจะไปเป็นเบ๊ให้เลย สัญญา!!!
- นายแบงค์ น้องชายสุดที่รัก ขอบพระคุณอย่างสูงสำหรับตุ๊กตาควายน้อยเขายาวเหหยียด ปีหน้าระวังตัวให้ดีล่ะกัน
- น้องสาวชาววิดวะ => น้องปิ่น น้องทราย และน้องเจ ขอบคุณนะจ๊ะที่เอาของมาให้ เสียดายที่เราไม่ได้ถ่ายรูปด้วยกัน แต่ของถูกใจ น่ารักมาก
เหมาะกับพี่ที่สุด อิอิ (แต่ถ้ามีมงกุฎด้วยนี่จะโอสุดๆ 555+)
- เจ๊แอน กะเจ๊บ๊วย ขอบคุณสำหรับคำแนะนำดีๆตลอดเวลา และน้องหมูชมพูสะดือจุ่นนะคะ
- พี่ตั้ม พี่ตากล้องสุด alert ทุกคนฝากชมความ active เพื่อนๆฝากมอบตำแหน่งนี้ให้ค่ะ (คุ้มเนอะ ใช้จนเกรงใจ นี่เกรงใจแล้วนะ อิอิ)
 - พ่อกะแม่ สำหรับการอดทนรอลูกสาวตั้งแต่เช้าจนมืด ขอบคุณที่สุดค่ะ
- สุดท้ายขอบคุณตัวเองสำหรับความพยายามตลอด 4 ปีที่ผ่านมา ทำได้แล้วจ้า!!!
ขอบคุณรั้วเหลืองแดง และ คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน สำหรับสิ่งดีๆ ประสบการณ์อันล้ำค่าที่ไม่สามารถหาได้จากที่ไหน
"ฉันรักธรรมศาสตร์ เพราะธรรมศาสตร์สอนให้ฉันรักประชาชน"
"เมื่อเธอมาเธอก้าวอย่างมั่นใจ เมื่อเธอไปหัวใจยังผูกพัน"
ลาแล้วโดม
October 11 อัพ อัพ อัพอยากอัพมานานมาก......แต่ก้อไม่มีเวลาซะที จนวันนี้มีโอกาสเหมาะก้อขอซะทีล่ะกัน
ช่วงที่ผ่านมามีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้นกะชีวิต รู้สึกว่าเทอมนี้เป็นเทอมที่เหนื่อย + คุ้มจริงๆ ทั้งงานที่เยอะแสนเยอะ ทุกวิชามีงานหมด บางวิชาก้อ 2 บางวิชาก้อ 3 ไม่ต่างกันเลยจิงๆ ขนาดตอนนี้สอบอยู่ยังต้องมานั่งปั่นงานเลย
ส่วนที่ว่าคุ้มก้อคือ ปีนี้ได้ทั้งขึ้นเหนือแล้วก้อลงใต้เลยจริงๆ แพ็คกระเป๋ากันได้ทุกเดือน ก่อนเปิดเทอมก้อไปทั้งเชียงใหม่ ลำปาง พอเปิดเทอมก้อไปทำสารคดีที่ประจวบ กับ ภูเก็ตอีก (เรื่องสารคดีนี่แอบหาเรื่องเที่ยวด้วย อิอิ) แต่ก้อถือว่าคุ้มที่สุดทั้งได้เที่ยว และได้งาน และที่ดีใจที่สุด คือ ผลงานออกมาปประทับใจทุกคน รวมทั้งอาจารย์ด้วย ไม่เสียแรงที่ทุ่มทุนสร้างกันขนาดนี้
แต่กว่างานจะเสร้จได้ ทั้งกลุ่มก้อเกือบสิ้นชีวิตไปตามๆกัน มันเริ่มเป็นกันทีละคนๆ นั่นก้อคือ เป็นหวัด จนถึงตอนนี้ก้อเกือบขะครึ่งเดือนแล้วเชื้อมันยังอยู่ในตัวชั้นอยู่เลย แงๆ แล้วยังจะเป็นหลอดลมอักเสบอีก So Sad!!! ที่สุดอ่ะ แงๆๆ
พอแล้วดีกว่า ไปปั่นงาน + อ่านหนังสือต่อก่อน เดี๋ยวจะไม่รอด
June 30 กินแหลกช่วงนี้ไม่รู้เป้นอะไรมากมาย รู้สึกว่าชีวิตมีแต่การกิน
... กินอย่างเดียว ...
... กินไม่หยุด ...
... กินไม่อิ่มสักที ...
ขนาดแม่ยังพูดขึ้นมาเลยว่า "จะกินไปถึงไหนเนี่ย"
ทั้งๆที่ปกตินี่จะโดนบ่นตลอดว่าซื้อของมาแล้วไม่ยอมกิน
เพื่นๆก้อเริ่มเอือมกะมัน ว่าเป็นไรมากมั้ยเนี่ย
สงสัยว่ามันจะสืบเนื่องร่ายยาวมาตั้งแต่ตอนทำรับเพื่อนใหม่
จนตอนนี้อาการกินล้างผลาญก้อยังไม่หาย
แทบจะหมดตัวเพราะเรื่องกินอยู่แล้ว
แต่วันนี้เด็ดสุด
ไปซื้อโรลที่พัฟ&พาย
ก้อบอกเค้าไปว่าเอากาแฟโรลชิ้นนึง
คนขายพูดว่าอะไรต่อรู้มั้ย
"ชิ้นเดียวพอหรือครับ"
โอ้ว...อะไรกันนี่ จึ๊กเข้าให้เลย เหมือนรู้ทัน
ก้อไม่รู้ว่ามันเป็นคำพูดไว้ถามประจำอยู่แล้วรึป่าวอ่ะนะ
แต่พอดีโดนเหลือเกินประโยคนี้
อยากบอกว่า หารู้ไม่ว่าชั้นซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้งมาตุนไว้แล้วย่ะ
และที่สำคัญกะลังจะไปกินข้าวด้วย
ตอนนี้อยากให้น้ำหนักขึ้นเป็นอยากมาก
เพราะอยากจะบริจาคเลือด
อยากลองดูสักครั้งว่าเป็นยังงัย
อีก 1 อาทิด กับน้ำหนักอีกกี่โลก้อไม่รู้ ไม่ได้ชั่งเลย
เอาเป็นว่าต้องลุ้นดูล่ะกันว่าถึงวันนั้นจะเป็นงัย June 20 ...ช่วงนี้ไม่รู้เป็นอะไรไม่ได้อยู่บ้านเลย
ตั้งแต่กลับจากรับเพื่อนใหม่ก้อมีเรื่องให้ออกได้ทู้กวัน แถมยังกลับดึกอีกต่างหาก แต่ก้อยังดีที่ที่บ้านไม่ได้ว่าอะไร
ดูเหมือนว่าช่วงนี้เค้าจะเริ่มปล่อยเรามากขึ้น แต่ก้อยังดูอยู่ห่างๆ (แบบใกล้ๆ) ~ 10 - 13 มิ.ย. ~ ไปเที่ยวลำปาง + เชียงใหม่มา หนุกหนานที่สุด
ทั้งธรรมศาสตร์ ศูนย์ลำปาง ที่ทำให้เราได้ทึ่งกะการอาบน้ำ การขึ้นดอยสุเทพ แบบแอบลุ้น เที่ยวพระธาตุลำปางหลวง แล้วก้อได้กิน...ลูกชิ้นอันเท่านี้ (กรุณายกกำปั้นของท่านขึ้นมา) แต่ที่สำคัญคือ...
ตลอดทริปนี้ 2สาว Stage นู๋ออมกะหมูเจน ไม่เคยปล่อยมือออกจากกล้องเลย ไม่ว่าจะเป็นกล้อง Digital หรือ มือถือ มันสองคนจะถ่ายรูปกันอยู่ตลอดเวลา แล้วก้อไม่ใช่แค่รูป แต่ยังมี Clip Vdo ด้วย สรุปแล้วการเดินทางครั้งนี้ ถ่ายรูปไปทั้งหมด... ประมาณ 100 รูปเห็นจะได้ + Clip Vdo อีกประมาณ 10 ก่าๆ ถ่ายมันตลอดทางตั้งแต่ออกจากรังสิตยันกลับมากรุงเทพฯ หลากหลายประสบการณ์จากทริปนี้
ทั้งเพื่อนใหม่ + น้องๆมากมาย ที่เที่ยวใหม่ๆที่ยังไม่เคยไป ถือว่าคุ้มค่ามาก ... ถ้าพลาดไปคงเสียดายแย่ ... ไปเที่ยวกลับมาแล้วไม่ตายนี่ดีใจมาก เพราะหมอสั่งห้ามอะไรนังนี่ทำหมด ก้อดูเค้าห้ามดิ... ...ห้ามนอนดึก... ...ห้ามโดนควัน... ...ห้ามโดนแอร์ตรงๆ... ...ห้ามโดนละอองฝุ่น... ...ห้ามโดนละอองฝน... ...ห้ามกินน้ำเย็น... ฯลฯ ดูดิใครจะทำได้ รู้สึกว่าจะห้ามอะไรมาเราก้อจะทำหมดเลยนะ อีกอย่าง...ยาก้อไม่ได้กิน นี่หายได้ก้อนับว่าโชคดีมากมาย
June 09 ดีใจที่สุดทรงพระเจริญ
คงเป็นคำที่บอกความรู้สึกของคนไทยได้ดีที่สุดอีกคำหนึ่ง วันนี้ได้ดูทีวีแล้วขนลุกเลย รู้สึกถึงความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันของคนไทย ได้รู้สึกความรักอันยิ่งใหญ่ที่คนไทยมีให้แก่ "พ่อ" พ่อหลวงของเรา
เสียดายที่วันนี้ไม่ได้ไปเป็นหนึ่งในประวัติศาสตร์ ต้องนอนซมอยู่กะบ้านเพราะไม่สบาย (แพ้อากาศซะงั้น ... อยู่มาตั้งนานไม่คิดจะเป็น มาเป็นอะไรเอาตอนนี้ก้อไม่รู้) แอบรู้สึกผิดอยู่เหมือนกันนะเนี่ย ไม่งั้นก้อคงได้ไปกันทั้งบ้านแล้ว นี่แม่ต้องอยู่เป็นเพื่อน แต่ก้ออีกแหละ ถ้าไปก้อไม่รู้ว่าจะได้อยู่ส่วนไหนของราชดำเนิน ดูอยู่ที่บ้านนี่แหละ โอแล้วสำหรับคนป่วยอย่างเรา
วันก่อนได้ดู Spot โฆษณาตัวนึงทางช่อง 9 คือจิงๆแล้วมันมีมากมาย แต่ตัวนี้ชอบมากอ่ะ แต่ว่าไม่ได้ดูตั้งแต่ต้นหรอกนะ ที่ชอบที่สุดคือ ฝรั่งกะสามล้อ เรื่องก้อมีประมาณว่า...
ฝรั่ง : นี่รูปใครหรอ ทำไมถึงมีอยู่ทุกทีเลย
สามล้อ : ในหลวง
ฝรั่ง : งง (ไม่เข้าใจว่าพูดอะไร)
สามล้อ : อยู่ใน in... แล้วชี้ไปที่หัวใจ
ฝรั่ง : in your heart
เท่านั้นแหละ น้ำตาร่วงเลยอ่ะ ไม่รู้ดิ รู้สึกว่ามันกินใจดีอ่ะ ลองไปหาดูกันล่ะกัน มีดีๆหลายตัวเลย แต่คิดว่าตัวนี้เป็นอะไรที่เข้าถึงง่ายที่สุด
อีกอย่างช่วงนี้ไม่รู้เป็นไร sensitive เหลือเกินเรา เอะอะก้อน้ำตาร่วง โดยเฉพาะดูเรื่องอะไรที่เกี่ยวกับในหลวงนะ มากันใหญ่เลย ก้อคงเหมือนกับหลายๆคนมั้งที่รัก เคารพ เทิดทูนในหลวง
ไม่มีกษัตริย์ที่ไหนหรอกที่จะยอมเหนื่อยเพื่อประชาชนได้เท่าพระองค์ท่าน
วันก่อนไปดูนิทรรศการในหลวงมา ชอบข้อความนี้มากๆเลย มันสื่ออะไรหลายๆอย่างออกมา
ไม่มีผู้ใดเกณฑ์ใครมาที่นี่
และไม่มีผู้ใดถูกใครเกณฑ์ให้มาที่นี่ ไม่มีใครนำพาใคร
แต่ความรัก ความเทิดทูน และความศรัทธาอย่างบริสุทธิ์ใจ
"นำพา" พวกเขาให้มาชุมนุมพร้อมเพรียงกันอยู่ ณ ที่นี้
ชอบนะ ได้ความรู้สึกดีอ่ะ ลองคิดเปรียบเทียบกับวันนี้ดูดิ คนเป็นแสนมาจากทั่วสารทิศเพียงเพื่ออยากถวายพระพร อยากเห็นพระพักตร์ของคนที่ตนรัก เทิดทูนอย่างสุดซึ้ง แค่ได้เปล่งเสียงออกมาว่า "ทรงพระเจริญ" แค่นี้ก้อมีความสุขแล้ว
สำหรับเราแล้ว
"ดีใจนะ"
ที่ได้เกิดมาเป็นคนไทย
ได้เกิดมาใต้พระบารมีของในหลวง
ได้เป็นส่วนหนึ่งของแผ่นดินไทย
ได้รู้ว่ามีกษัตริย์ที่รักประชาชนมากมายขนาดนี้
รักในหลวงค่ะ
ทรงพระเจริญ
|
|
||||||
|
|
+The+place+f+'o'+r+U+%26+Me+(%22v%22)+-+Windows+Live&referrer=){kind=small}
